Ασθενής ή Καθόλου Δημοκρατία

Χωρίς Σήμα

Η ΕΡΤ έκλεισε από χθες τα μεσάνυχτα.

Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα, στα οποία θα συμφωνήσουμε όλοι. Η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση έκλεισε με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου χωρίς κανένα προηγούμενο παγκοσμίως σε δημοκρατική χώρα, παρακάμπτοντας (έστω και προσωρινά) τη Βουλή. Έτσι, είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη (αν όχι στον κόσμο), η οποία δεν έχει εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και στην οποία εκπέμπουν μόνο ιδιωτικά κανάλια με παράνομες «προσωρινές» άδειες από τη δεκαετία του ’90.

Η κίνηση αυτή ανακοινώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, κ. Σίμο Κεδίκογλου:

«Σε μια περίοδο που ο Ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες, όταν επιβάλλονται περικοπές παντού.»

Περιέργως η κυβέρνηση δεν έδειξε την ίδια σπουδή στην απόλυση των περίφημων 2000 ή 200 (ανάλογα με ποιον και πότε θα ρωτήσεις) επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. Καμία σαφής εξήγηση δεν έχει δοθεί για αυτό.

Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.

Συμφωνούμε. Πλην όμως, ο ίδιος ο κ. Κεδίκογλου σύμφωνα με καταγγελίες, όπως αυτή των εργαζομένων της ΕΤ-3, διόριζε ανεξέλεγκτα άτομα στην ΕΡΤ μέχρι την τελευταία στιγμή. Συμβαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι περίπτωση πρόσληψης μιας υπαλλήλου μόλις πριν από 45 μέρες  με απολυτήριο γενικού λυκείου και μισθό 1800 ευρώ. Όλως τυχαίως, από το νομό Ευβοίας όπου εκλέγεται ο κ. Κεδίκογλου.

Θα μου πείτε, όπως φωνάζουν πολλοί, ότι τώρα τα καταγγέλλουν όλα. Σωστό. Για τους μεν διευθυντές προφανώς υπήρχαν συμφέροντα, οι άλλοι βολεμένοι φυσικά γιατί να μιλήσουν, αλλά από τους 2500 υπαλλήλους της ΕΡΤ δεν ήταν όλοι βολεμένοι. Περιμένατε να γίνει καταγγελία από συμβασιούχους δημοσιογράφους που θα έβλεπαν την πόρτα την επόμενη στιγμή; Και αν γινόταν ποιος θα το μάθαινε;

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν είχαν κανένα λόγο και καμία ευθύνη για τις προσλήψεις «από το παράθυρο». Όσο δεν έχει κανένας υπάλληλος σε καμία εταιρεία λόγο για το ποιον προσλαμβάνει «το αφεντικό». Ευθύνη  έχουν μόνο οι διοικήσεις.

Τα ίδια άτομα, λοιπόν, που έως τώρα όχι μόνο ανέχονταν, αλλά προωθούσαν τη διαπλοκή στην ΕΡΤ, έρχονται τώρα να την εξυγιάνουν, κάνοντας κήρυγμα περί «δημόσιας σπατάλης» και αδιαφάνειας. Δέχεστε να σας εμπαίζουν με τέτοιο τρόπο; Εγώ, πάντως, νιώθω να με προσβάλλουν. Δεν μπορεί να κάνει αυτός ο πρώην τηλεοπτικός μαϊντανός κήρυγμα δεοντολογίας όντας βουτηγμένος στο ίδιο σκάνδαλο που «καταγγέλλει», διορίζοντας ακόμα και τώρα που γίνονται περικοπές παντού.

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο!

Όχι, τα τέσσερα (4) Ευρώ το μήνα εγώ δε τα λέω «χαράτσι». Χαράτσι είναι το αποκύημα του νοσηρού εγκεφάλου του συγκυβερνώντα κ. Βενιζέλου, το οποίο αρχικά είχε αποκλείσει, στη συνέχεια εφάρμοσε, ο Σαμαράς το κατήγγειλε, στη συνέχεια δήλωσε ότι θα το καταργήσει και όταν έγινε κυβέρνηση το ξαναβάφτισε και το μονιμοποίησε. Αυτό δε μας πειράζει, όμως. Τα 4 Ευρώ θα κάνουν τη διαφορά.

Ο νέος Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης θα ξεκινήσει να λειτουργεί το συντομότερο. Μέχρι τότε οι πολίτες δεν θα πληρώνουν το χαράτσι που πληρώνουν ως σήμερα. Κι από τη λειτουργία του και μετά θα πληρώνουν πολύ λιγότερα. Υπολογίζεται ότι θα απαλλαγούν από ένα ποσό που φτάνει τα 100 εκατομμύρια ετησίως.

Πολύ λιγότερα. Αν τα 8 Ευρώ στον κάθε λογαριασμό αντιστοιχούν σε 300 εκ. ετησίως, τα 200 εκ. σε πόσα Ευρώ αντιστοιχούν; Σε 5; Και όλα αυτά δεδομένου ότι η κυβέρνηση ήδη βάζει χέρι σε ένα μέρος αυτού του «χαρατσιού» για να καλύψει άλλες τρύπες.

Είπαν ότι η ΕΡΤ είναι ασύμφορη οικονομικά. Γιατί δε λένε, όμως, ότι πριν από δύο χρόνια αποσύρθηκε με απόφαση της κυβέρνησης από τη διεκδίκηση διαφημίσεων προς όφελος των ιδιωτικών καναλιών; Γιατί δεν αναφέρουν ότι η ΕΡΤ αναγκαζόταν να καλύπτει όλες τις διεθνείς επισκέψεις των στελεχών της κυβέρνησης με δικά της έξοδα και να χαρίζει σχεδόν τα πλάνα στα υπόλοιπα κανάλια; Και, κυρίως, γιατί ποτέ δε σταμάτησαν το πάρτυ των προσλήψεων, των παχυλών μισθών και των υπερκοστολογήσεων;

Παρόλα αυτά, είπαν ψέματα. Η ΕΡΤ ήδη από το πρώτο 9μηνο του 2011 ήταν πλεονασματική. Το μόνο που χρειαζόταν για να εξυγιανθεί πλήρως ήταν να μπει ένας έλεγχος στις παραγωγές και να εκδιωχθούν κακήν-κακώς οι υπάλληλοι-φαντάσματα, οι δήθεν μεγαλοδημοσιογράφοι και οι διοικητικοί κηφήνες μαζί με τις στρατιές συμβούλων και γραμματέων τους.

Η δημόσια τηλεόραση είναι δημόσιο αγαθό. Δεν υπάρχει ούτε για τις θεαματικότητες, ούτε για την κερδοφορία. Υπάρχει για να καλύπτει τις ακριτικές περιοχές, να ενημερώνει τους πάντες (συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με προβλήματα ακοής), να προωθεί τον πολιτισμό, να βοηθά τους Έλληνες του εξωτερικού να κρατούν την επαφή τους με την πατρίδα και γενικά να καλύπτει το τεράστιο κενό ποιότητας, ενημέρωσης και σοβαρότητας που αφήνουν πλέον τα ιδιωτικά κανάλια. Μπορεί να μην το έκανε όπως έπρεπε, αλλά το έκανε.

Και ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε ήταν ξεκάθαρα αντιδεοντολογικός, αντιδημοκρατικός και, σε τελική ανάλυση, εντελώς ασύμφορος.

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση και να αναφέρω ότι εκτός από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, η κίνηση αυτή έκλεισε τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους μόνους που ασχολούνται με «εξωτικά» είδη μουσικής όπως η κλασική, η έθνικ και η τζαζ και κατάργησε μουσικά σύνολα καθώς και την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Αφού δεν πουλάνε όσο ο Παντελίδης, ας κλείσουν κι αυτά.

Ορίστε οι προοπτικές της νέας ΕΡΤ, όπως περιγράφηκαν από τον αξιότιμο κ. Κεδίκογλου:

Κεδίκογλου

«Ο νέος κρατικός φορέας που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ θα είναι έτοιμος ως τις 29 Αυγούστου δήλωσε στον Βήμα Fm ο Σίμος Κεδίκογλου, σημειώνοντας ότι θα απασχολεί  τουλάχιστον 1000 με 1200 άτομα και ότι ήδη έχει γίνει η επιλογή «ατόμων εγνωσμένου κύρους» για τη στελέχωσή του. Αναφερόμενος στο υπάρχον προσωπικό ο υπουργός είπε ότι θα απολυθεί, αλλά στις νέες προσλήψεις θα έχουν προτεραιότητα όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια.»

Ποια είναι τα άτομα «εγνωσμένου κύρους»; Ποιος τα επέλεξε; Ο αμερόληπτος κ. Κεδίκογλου; Η επιλογή που έχει ήδη γίνει εντάσσεται στο πνεύμα της διαφάνειας; Και για ποιο λόγο δεν μπορούν να κρίνουν αυτή τη στιγμή ποιοι είναι «όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια» και πρέπει να απολυθούν και να αποζημιωθούν για να επαναπροσληφθούν; Πόσα ρεκόρ ανοησίας θα σπάσουμε σε αυτή τη χώρα;

Και κυρίως: εσείς εμπιστεύεστε αυτόν τον άνθρωπο που, επαναλαμβάνω, διόριζε μέχρι και τελευταία στιγμή στην ΕΡΤ που καταγγέλλει, να την εξυγιάνει; Αλήθεια;

Advertisements

Εμπαιγμός

Τρόικα Εσωτερικού

Κοινώς κοροϊδία. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Κάθε φορά τα μέτρα που λαμβάνονται είναι τα τελευταία. Διαβεβαιώσεις για το χαράτσι που ήταν προσωρινό. Κόκκινες γραμμές, πράσινα άλογα και πέη κυανόχρωμα.

Όχι, η επιλογή χρωμάτων δεν είναι τυχαία.

Στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε νύχτα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εγκρίθηκε άλλη μια μείωση του κατώτατου μισθού. Παρά τις ξεκάθαρες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο.

Όπως  αυτή, από τον κ. Βρούτση στις 11 Ιουλίου του 2012. Και αυτή την προτροπή προς την κυβέρνηση από τον κ. Κουβέλη μόλις στις αρχές του μήνα. Και αυτή τη διαβεβαίωση από τον κ. Στουρνάρα, μόλις λίγες μέρες αργότερα. Προφανώς, όλοι αυτοί οι κύριοι ανήκουν σε κάποια άλλη κυβέρνηση, στο μακρινό Καζακστάν, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς.

Από ποιον ζητά ο Κουβέλης να σταματήσει τη μείωση μισθών; Από τον μελλοντικό του εαυτό, τρεις εβδομάδες αργότερα; Και γιατί δεν εισακούγεται; Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, συνειρμικά το μυαλό πηγαίνει σε πετεινούς και αρνήσεις.

Μόνο που ο Πέτρος είχε και το φιλότιμο να κλάψει. Ακόμα και ο Ιούδας μετάνιωσε και πήγε να κρεμαστεί.

Εμείς έχουμε να κάνουμε, όμως, με Πιλάτους, που νίπτουν θεατρικά τας χείρας των και λένε «δε γίνεται αλλιώς», «δε φταίμε εμείς», «το κάνουμε για το καλό σας».

«Μα είναι για τους ανέργους,» θα πείτε. Φυσικά. Το είπε άλλωστε και ο κ. Υπουργός: «Και τα 490 ευρώ είναι όντως χαμηλός μισθός – αλλά μην ξεχνάτε πως μιλάμε για ανέργους. Θα είναι μια ανακούφιση γι’ αυτούς».

Φυσικά. Αν δεν παίρνεις τίποτα επί μήνες ή και χρόνια, και τα 150 Ευρώ είναι ανακούφιση, έτσι δεν είναι; Αρκεί, βέβαια, να πας περπατώντας στη δουλειά κάθε μέρα. Γιατί δύο εισιτήρια την ημέρα (ιδανική περίπτωση) μας κάνουν 50-60 Ευρώ το μήνα (αναλόγως αν έχεις κάρτα απεριορίστων ή όχι). Α, και να μην τρως κάθε μέρα, είναι ασύμφορο. Για καφές, ούτε κουβέντα. Όσο για ιδιόκτητο σπίτι ή ενοίκιο, νερό, ρεύμα, τηλέφωνο…

Αλλά ας μην προτρέχω. Ο κατώτατος μισθός είναι ακόμα «ψηλά» στα 490 Ευρώ. Για τους ανέργους είναι μια «ανακούφιση». Βέβαια, με τα πρωτοποριακά μέτρα για την «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» γίνεται ολοένα και απλούστερη η διαδικασία απόλυσης ενός «ακριβού» υπαλλήλου και αντικατάστασής του από ένα άνεργο «νέο μοντέλο» των 427 Ευρώ.

Ακόμα και αν η δουλειά είναι δύσκολη και απαιτούνται γνώσεις και εμπειρία, μπορεί να απολυθεί και να επαναπροσληφθεί o ίδιος εργαζόμενος (ή άλλος με ανάλογα προσόντα) με τη νέα «ταρίφα». Έχουν ήδη καταγραφεί τέτοιες περιπτώσεις προτού ακόμα ψηφιστεί το νέο νομοθετικό έκτρωμα. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα…

Ο εμπαιγμός τους δε σταματά εδώ, ασφαλώς. Σήμερα διάβασα και μια εξαιρετική δήλωση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών κ. Σταϊκούρα στην «Ημερησία», σύμφωνα με την οποία θα επανεξεταστεί το μέτρο της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης επειδή «δεν επιβεβαίωσε τις υψηλές αρχικές προσδοκίες των προκατόχων μας».

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται το τραγικότατο έλλειμμα αξιοπιστίας και σοβαρότητας αυτής της κυβέρνησης. Για ποιους προκατόχους μιλά ο Σταϊκούρας; Ο Στουρνάρας (μήνες πριν) και ο Μαυραγάνης (πριν από μόλις δέκα ημέρες) δεν εκθείαζαν την αποτελεσματικότητα του μέτρου; Στο ίδιο υπουργείο δεν βρίσκονται όλοι αυτοί;

Δεν τους νοιάζει, όμως. Ξέρετε γιατί; Επειδή ο κάθε πολιτικός μπορεί να λέει ό,τι θέλει σε αυτή τη χώρα, δίχως καμία συνέπεια, είτε πολιτική, είτε νομική, είτε προσωπική. Κανείς δεν αντιδρά, πλέον. Υπάρχει θυμός. Πολύς. Ο κόσμος ξέρει ότι τον εμπαίζουν μπροστά στα μάτια του. Αλλά κανείς δεν κάνει το παραμικρό.

Όλοι περιμένουν, τι; Τον από μηχανής Θεό; Τον Σούπερμαν; Τον Κολοκοτρώνη; Κάποια μαγική «ανακούφιση»;

Και η ευθανασία, ξέρετε, είναι και αυτή μια μορφή «ανακούφισης». Μειώνεται και η ανεργία…

Μουσικό Διάλειμμα #32

 

Σκίζοντας τα όνειρα

Άλλο πάλι ήθελα να γράψω, αλλού κατέληξα. Δεν είναι περίεργο αυτό, όσα προγράμματα κι αν κάνουμε, ό,τι κι αν βάλουμε στο νου μας για το μέλλον μας, τα πάντα εξαρτώνται από πράγματα που δεν ορίζουμε. Από δυνάμεις που φαίνονται πάνω από εμάς.

Το μυστικό είναι να καταλάβουμε πότε αυτό είναι πραγματικό και πότε απλά το πιστεύουμε και με την εντύπωσή μας αυτή το κάνουμε πραγματικότητα.

Πρέπει να ξέρουμε πότε πραγματικά μας παίρνει το ποτάμι που δε το σταματά κανένα φράγμα ανθρώπινο και πότε αυτό που θέλουν κάποιοι να μας πείσουν ότι είναι ποταμός, είναι απλά απόνερα από σκάφη αναψυχής.

Σαν αυτά που κάποιοι απέκτησαν με δανεικά-κλεμμένα από εμάς. Από «τεμπέληδες» συνταξιούχους που δουλεύουν στη ζούλα ως τα 70φεύγα γιατί δε φθάνει η σύνταξη. Από άνεργους πτυχιούχους, αριστούχους με δόξα και τιμή από τα ΑΕΙ στα οποία κάποτε έφτυσαν αίμα για να μπουν. Από εργαζόμενους που είναι μήνες απλήρωτοι και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούν στο δρόμο.

Από μικρά παιδιά που μεγαλώνουν σε μια χώρα δίχως μέλλον και απαιτούμε, κάπως, να είναι καλά και υπάκουα σα χρυσόψαρα ημίνεκρα στη γυάλα.

Δεν έχουν αξίες, λέει, τα παιδιά. Ποιος να τους τις δώσει; Ο Ελληνάρας που τόσα χρόνια ψηφίζει όσους βρίζει; Ο δάσκαλος που παίρνει ψίχουλα και διδάσκει σε αίθουσες-αποθήκες; Ο πολιτικός που για να φθάσει την πολύτιμη καρέκλα έχει πουλήσει την ψυχή του ήδη τρεις φορές;

Δεν υπάρχει άλλη αξία αυτή τη στιγμή πέρα από το ένστικτο της επιβίωσης.  Γυρνάμε από την άλλη να μη βλέπουμε τον άστεγο. Κουνάμε το κεφάλι με κατανόηση μπροστά στον άνεργο (κι από μέσα μας ευλογούμε την τύχη μας αν δουλεύουμε ακόμα). Κλείνουμε τα μάτια για να μη διαβάζουμε για τις αυτοκτονίες.

Και όταν κι αυτό το ένστικτο καταρρεύσει μπροστά στην απελπισία, μένει το τίποτα. Από που θα μάθουν τα παιδιά τις αξίες; Από τους αυτόχειρες;

Όχι ότι φταίνε αυτοί. Η ντροπή και η απόγνωση του ανθρώπου που δεν έχει να παρέχει τίποτα σε όσους εξαρτώνται από αυτόν είναι εχθροί αδιανόητοι.

Άκουσα δε και το άλλο μέσα στη γενική μας παραζάλη. Να μη δημοσιεύουν, λέει,  τα μέσα (δηλαδή το Internet, αλλού σιωπή) τις ειδήσεις των αυτοκτονιών γιατί ωθούνται οι άνθρωποι στην αυτοκτονία για λόγους… δημοσιότητας. Τόσο ξαφνικό καημό για την υστεροφημία του απέκτησε ο Έλληνας μέσα σε δύο χρόνια…

Ζούμε, πλέον, σε καθεστώς απόλυτου παραλογισμού. Έχει πάψει να θυμίζει πραγματικότητα πια ο κόσμος. Μοιάζει με απόσπασμα ταινίας του Φελίνι, κομμένο στο μοντάζ.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε  το παρακάτω, εξαιρετικό κατ’ εμέ, κείμενο που διάβασα στο Internet. Για τις εφορίες που έχουν καταντήσει πια νεκροταφεία επιχειρήσεων.

 Τα πράσινα μάτια σε κόκκινο φόντο κι ο κώδικας...

Περνούσα έξω από ένα γραφείο στον όροφο της Εφορίας. Δεκάδες άνθρωποι έσκιζαν χαρτιά με μανία. Μπήκα να δω. Ρώτησα μια κοπέλα με περίεργα πράσινα μάτια σε κόκκινο φόντο αν μπορούσα να βοηθήσω. Μου είπε «ναι» με νεύμα. Άρχισα να σκίζω. «Τι σκίζουμε;» τη ρώτησα. «Τιμολόγια» είπε. «Γιατί τα σκίζουμε;» τη ρώτησα σκίζοντας. «Επειδή κλείνουμε», είπε. Όταν τα σκίσαμε όλα πήγε σε μία υπάλληλο που κοίταζε αυτούς που έσκιζαν. Εκείνη πήρε τα σκισμένα, τα έλεγξε, έβαλε κάτι σφραγίδες κι έδωσε στην κοπέλα ένα χαρτί.
«Τελείωσες;» ρώτησα τα πράσινα μάτια που τώρα ήταν σε ακόμη πιο κόκκινο φόντο. «Όχι. Τώρα θέλω κι άλλα χαρτιά, μετά διαγραφή από Επιμελητήριο κι ύστερα από το ΤΕΒΕ».
Δεν είχα τι να κάνω. Αφού είχαμε σκίσει μαζί την ένιωθα φίλη. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι. Την επιχείρηση την είχε φτιάξει πριν δώδεκα χρόνια. Πριν δύο άρχισε να μπαίνει μέσα. Την αγαπούσε, όμως και δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Έτρεχε όλη μέρα, αλλά φως πουθενά. Το πήρε απόφαση ότι τελείωσαν όλα. «Εντάξει, είναι κάπως σα να χάνεις “παιδί” σου. Το έφτιαξα, το ντάντεψα, το μεγάλωσα, το έστρωσα, αλλά δεν πήγαινε άλλο πια». Έκλαψε. «Χρωστάω και στο ΤΕΒΕ, αλλά τώρα είναι που δεν πρόκειται να δουν φράγκο», είπε. Ύστερα σηκώθηκε, σκούπισε τα ματια της κι έφυγε για να τελειώσει με τα υπόλοιπα χαρτιά.
Ανέβηκα πάλι πάνω στην Εφορία. Πήγα στο γραφείο που όλοι έσκιζαν. Έμαθα ότι το λένε «Κώδικα». Τώρα έσκιζαν ακόμη περισσότεροι. Πλησίασα έναν κύριο γύρω στα πενήντα με καστανά μάτια σε κόκκινο φόντο. «Να σκίσω κι εγώ;» τον ρώτησα. Μου είπε «ναι» μ’ ένα νεύμα. Κι ύστερα πήγα σ’ άλλον και σ’ άλλον. Έσκιζα μέχρι τις 3 που μας έδιωξαν. Σε κάθε σκίσιμο έριχνα και μια κατάρα. Δε μπορεί, κάποιες θα τους πιάσουν…~ΧΑΡΑ

Και σεις, ω σοβαροί και αξιόπιστοι πολιτικοί αναζητάτε φόρους από τους νεκρούς, από χαρτιά σκισμένα, από κλειστά μαγαζιά και ανθρώπους που δεν έχουν πια να φάνε. Όχι απ’ όσους έχουν κάτι να δώσουν.

Και τους βάζετε τους φόρους αυτούς στους λογαριασμούς σας. Και σχεδιάζετε την πολιτική σας πάνω σε αριθμούς ανύπαρκτους. Και όταν καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα οι υπολογισμοί σας θα φτιάξετε κι άλλους νεκρούς. Θα διαλύσετε κι άλλα μαγαζιά, οικογένειες, ανθρώπους. Κι άλλα σχέδια για το μέλλον. Που δεν υπάρχει πια πουθενά. Μόνο σε χαρτιά που σκίζονται.

Μη σκίζετε μόνο χαρτιά. Σκίστε τους. Ξεγράψτε τους. Διαγράψτε τους.

Μάταια τόσα χρόνια προσπαθούμε να γράψουμε πάνω στα ψέμματα, στη μιζέρια, στην αδιαφορία, στα ψίχουλα και στις χάντρες, στις κενές υποσχέσεις τους. Σαν παλίμψηστο που κάποτε θα βρεθεί και κανένας αρχαιολόγος δε θα πιστεύει στα μάτια του. Πως έγινε αυτό; Γιατί δε μίλησε κανείς;

Αν δεν τους σκίσουμε μια για πάντα δε θα μπορέσουμε ποτέ να αλλάξουμε σελίδα. Θα γράφουμε στα περιθώρια και πια δε θα βγαίνει νόημα κανένα. Και θα χαθούμε στο χρόνο και θα αναρωτώνται οι αρχαιολόγοι, ποιοι ήταν αυτοί οι είλωτες που δε μίλησαν ποτέ;

Μουσικό Διάλειμμα #18

Η σιωπή είναι χρυσός, λένε. Όμως συχνά είναι απλά συνενοχή.

Ψέματα, ψέματα, ψέματα

Είμαστε ένας κόσμος βυθισμένος στο ψέμα. Το ψέμα χαρακτηρίζει κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου, από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του (μα τι όμορφο παιδάκι!) μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει. Ακόμα και τότε πάνω από το φέρετρό του, αν μπορούσε, ψέματα θα άκουγε πάλι (ήταν καλός ο μακαρίτης…).

Υπάρχουν ψέματα και ψέματα. Κάποια λέγονται από ευγένεια, κάποια λέγονται από εγωισμό. Και κάποια, τα χειρότερα, λέγονται με δόλο. Αυτά τα τελευταία, είναι που κάνουν όλη τη ζημιά. Και δυστυχώς είναι ζιζάνια τα οποία ευδοκιμούν στο έδαφος που προετοιμάζουν, τα άλλα, τα πιο «αθώα» είδη.

Τα μικρά ψέματα, αυτά που λέγονται από ευγένεια και από την ανάγκη μας να συμβιώνουμε όσο γίνεται πιο αρμονικά με τους άλλους δεν αποφεύγονται… κακά τα ψέματα.

Τα άλλα, αυτά που λέμε από την αδυναμία μας να παραδεχθούμε την αλήθεια, ειδικά στον εαυτό μας, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε. Παρόλο που βλάπτουν εμάς και τους γύρω μας πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε.

Είναι και αυτά που μας προετοιμάζουν καλύτερα για να δεχθούμε τα μεγάλα ψέματα, αυτά που ανάγονται σε τέχνη και επάγγελμα.

Οι μεγαλύτεροι ψεύτες όλων, είναι αναμφισβήτητα οι πολιτικοί. Δεν λένε μόνο τα περισσότερα, αλλά τα πιο χονδροειδή και τα πιο επικίνδυνα ψέματα. Ψέματα που ξεκινούν πολέμους, που πείθουν τους ψηφοφόρους να τους προτιμήσουν, ακόμα και ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον. Ψέματα που τους δίνουν εξουσία.

Ο δεινότερος ψεύτης όλων των εποχών είναι εκείνος που προσέφερε στο σύγχρονο πολιτισμό τις βάσεις, την τεχνογνωσία για τη δημιουργία της βιομηχανίας του ψεύδους, της προπαγάνδας. Ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να πείσει έναν ολόκληρο λαό, έναν λαό που χαρακτηρίζεται από ορθολογισμό και σύνεση, για τα πιο απίστευτα πράγματα.

Έπεισε τους Γερμανούς ότι ήταν φυλετικά ανώτεροι από όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι για την αναμενόμενη εξαθλίωσή τους μετά την ήττα τους στον Α’ Παγκόσμιο ευθύνονταν οι Εβραίοι και ότι το πεπρωμένο τους ως λαός ήταν να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Όχι, οι Γερμανοί δεν είναι εκ φύσεως ανθρωποφάγα τέρατα. Όπως και μεις δεν είμαστε ούτε κληρονομικά φιλόσοφοι, αλλά ούτε τεμπέληδες και κλέφτες, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν.

Ο Χίτλερ κατάφερε να ξεγελάσει έναν ολόκληρο λαό με τη βοήθεια ενός ολοκληρωμένου κρατικού μηχανισμού, του Υπουργείου  «Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας», στο πηδάλιο του οποίου βρισκόταν ο διαβόητος Γκαίμπελς. Σήμερα, αυτόν το ρόλο τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ.

Οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι πετυχαίνουν το σκοπό τους με αυτά που λένε, με αυτά που υπονοούν και με αυτά που δε λένε καθόλου. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα πείθουν τον κόσμο για το οτιδήποτε.

Σκεφθείτε το λίγο. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, τα προσωπεία των πολιτικών θα κατέρρεαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ας δούμε συγκεκριμένα τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Πως γίνεται οι πολιτικοί να λένε ανερυθρίαστα τα πιο απίθανα ψέματα, τα οποία τα γνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε παρόλα αυτά να τους παίρνουμε στα σοβαρά;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε «όχι εγώ». Μπορεί όχι εσείς, μπορεί όχι εγώ, αλλά πολύς κόσμος τους έπαιρνε στα σοβαρά και αρκετοί συνεχίζουν ακόμα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς πίσω στο 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές με βασικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και επίσης: «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Ίσως και να έχετε παρατηρήσει ότι 31 χρόνια αργότερα αγωνιούμε μήπως και εξοβελιστούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είμαστε συνεπείς στις ΝΑΤΟϊκές μας υποχρεώσεις και οι μόνες βάσεις που μειώνονται είναι εκείνες των Πανελληνίων.

Δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς παραμείναμε στους διεθνείς αυτούς οργανισμούς, αλλά εστιάζω στο γεγονός ότι η διάψευση αυτών των κεντρικών συνθημάτων του 1981 δεν εμπόδισε το εν λόγω κόμμα να επανεκλεγεί.

Κοινώς, ο Έλληνας κατάπιε τα ψέματα αμάσητα. Και ασφαλώς αυτά δεν σταμάτησαν εκεί. Το ψέμα κάνει αλυσίδα, κρίκο-κρίκο, καθώς το ένα ψέμα στηρίζει το επόμενο στη σειρά. Και μεις δεθήκαμε γερά με την αλυσίδα αυτή μέχρι κάθε κίνηση διαφυγής να μοιάζει αδύνατη.

Ψεύτικη Αλλαγή, ψεύτικη ανάπτυξη, ψεύτικη κάθαρση, ψεύτικη συγκυβέρνηση, ψεύτικος φιλελευθερισμός, ψεύτικες μεταρρυθμίσεις, ψεύτικος πατριωτισμός, ψεύτικος νέο-σοσιαλισμός.

Η εξαιρετική αυτή αλυσίδα μας οδήγησε στην πραγματοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες κομπίνες της σύγχρονης Ιστορίας. Οι Έλληνες καταφέραμε, με την “ευγενική” βοήθεια της τράπεζας Goldman-Sachs, να ξεγελάσουμε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μπούμε στη ζώνη του Ευρώ.

Αυτό το τεράστιο ψέμα θα μπορούσε να στραφεί προς όφελος της Ελλάδας, θα μπορούσε να γίνει «λευκό». Αν πραγματικά καταβάλλονταν προσπάθειες να συμμαζευτούν τα οικονομικά της χώρας με ήπιο τρόπο. Αν αξιοποιούνταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη. Αν υπήρχε πραγματική πρόθεση για το καλό της χώρας.

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το ψέμα του Χρηματιστηρίου είχε ήδη σημάνει την αρχή του τέλους για την κίβδηλη ευημερία του ’80-’90. Ξεκίνησε μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ορατά πλέον αποτελέσματα. Το ψέμα συνεχίστηκε με τους Ολυμπιακούς.

Πέρα από το γεγονός ότι οι Αγώνες ως θεσμός είναι πλέον ένα φαντασμαγορικό ψέμα προς εμπορική και τηλεοπτική κατανάλωση, εμείς φροντίσαμε να στήσουμε γύρω του ένα χορό δισεκατομμυρίων, τα οποία είναι ολοφάνερο σήμερα ότι δε μας περίσσευαν καθόλου.

«Τουλάχιστον μας έμειναν τα έργα» λένε. Άλλο τεράστιο ψέμα. Ψάξτε και θα δείτε ότι η πραγματοποίηση των κυριότερων μεγάλων έργων που συνδέθηκαν με την Ολυμπιάδα της Αθήνας (όπως η Αττική Οδός και το Μετρό) είχε δρομολογηθεί χρόνια προτού αναλάβουμε τη διοργάνωση.

Απλά σταμάτησε κάποια στιγμή το μεγάλο φαγοπότι, ώστε να μπορέσουν να ολοκληρωθούν όλα την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή. Με πολλαπλάσιο κόστος από το πραγματικό.

Έτσι φθάσαμε στο «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα», στο «Λεφτά Υπάρχουν» και στο «δεν χρειαζόμαστε το ΔΝΤ». Καταπίνοντας συνεχώς το ένα ψέμα μετά το άλλο φθάσαμε τους πολιτικούς μας σε τέτοια επίπεδα αλαζονείας, ώστε να παραδέχονται πλέον ανοιχτά αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Ότι άλλο τι λένε πριν τις εκλογές και άλλο τι κάνουν μετά. Και παρόλα αυτά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε, εξασφαλίζοντας ότι η αλυσίδα του ψεύδους που μας κρατά θα μας πνίξει και θα κρατήσει δέσμια για μια ζωή και τα παιδιά μας.

Πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο. Τα ψέματα που ξεχνιούνταν κάποτε στο διάστημα μιας τετραετίας, αποκαλύπτονται πια μέσα σε μήνες, εβδομάδες ή και μέρες!

Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δήλωνε ευθαρσώς τον Ιούνιο του 2011 ότι δε θα μπορούσε ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος να αποτελέσει μέσο φορολόγησης γιατί είναι «κοινωνικό αγαθό». Τρεις μήνες αργότερα έπαψε να είναι.

Ο αρχηγός της «αντιπολίτευσης» (τι ψέμα κι αυτό!) λίγες εβδομάδες προτού επιβάλλει σε όλο του το κόμμα να ψηφίσει το Μνημόνιο 2, το κατηγορούσε ως καταστροφικό. Το ένα από τα δύο «βλαστάρια» που στρατολόγησε η ΝΔ από το «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη μόλις μία μέρα πριν από την ενεργοποίηση των CDS απέκλειε κατηγορηματικά την πιθανότητα αυτή.

Τα ψέματα των πολιτικών έχουν αποκτήσει πια ελάχιστο χρόνο «ημιζωής», σαν ασταθή ραδιενεργά κατάλοιπα που εξαφανίζονται μέσα σε λεπτά και ξεχνιούνται. Αλλά η φθορά που προκαλούν μένει. Και πλέον ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Ίσως και ανύπαρκτος.

Μία ανώνυμη κυρία σε συνέντευξη που έδωσε στο BBC πριν από λίγους μήνες περιέγραψε την Ελληνική κρίση με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά εύστοχο τρόπο. Παρομοίασε τους πολιτικούς μας με έναν άθλιο σύζυγο που απατούσε τη γυναίκα του και την εγκατέλειψε με ένα τεράστιο χρέος.

Θα διαφωνήσω ελαφρά. Ο «σύζυγός» μας δεν μας εγκατέλειψε, αλλά συνεχίζει να λέει ασύστολά ψέματα, μας κακοποιεί και μας εκδίδει συστηματικά στους πιστωτές του. Και μας κρατά «στη θέση μας» πείθοντάς μας ότι μόνο εκείνος μπορεί να κρατήσει μακριά τις τράπεζες και ότι φταίμε και μεις που δεν βάλαμε τάξη στο σπίτι μας.

Φταίμε, ναι, γιατί τον πιστεύαμε επί 30 χρόνια και γιατί δεν τον πετάξαμε έξω νωρίτερα. Φταίμε ακόμα περισσότερο τώρα, γιατί παρόλο που καταλάβαμε επιτέλους το ψέμα, φοβόμαστε και ντρεπόμαστε σαν κακοποιημένη γυναίκα και ακόμα δεν τον πετάμε έξω.

Πως κατηγορούμε άραγε τέτοιες γυναίκες για την αδυναμία τους να απελευθερωθούν, ενώ εμείς συλλογικά σαν έθνος αντιδρούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο;

Μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος στα ψέματα;

Μουσικό Διάλειμμα #7

Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και του ‘παμε να φύγει μουδιασμένα
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα