Το επίμονο ψέμα

«Αν επαναλάβεις ένα ψέμα αρκετές φορές, τότε γίνεται αλήθεια.»

Bundesarchiv_Bild_183-1989-0821-502,_Joseph_Goebbels

Το διάσημο αυτό απόφθεγμα είναι -τι ειρωνεία- και αυτό προϊόν ψέματος: αποδίδεται εσφαλμένα στο διαβόητο Joseph Goebbels, υπουργό προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ. Στην ουσία αποτελεί μια ελεύθερη απόδοση της ιδέας του Μεγάλου Ψέματος, όπως την εξέθεσε ο Αδόλφος Χίτλερ στο βιβλίο ο Αγών μου. Ο ίδιος απέδιδε το Μεγάλο Ψέμα στους Εβραίους, ενώ στην πραγματικότητα περιέγραφε ακριβώς την τακτική που ακολούθησαν οι Ναζί για να τους δαιμονοποιήσουν και να τους οδηγήσουν αρχικά στο περιθώριο και στη συνέχεια στο κρεματόριο.

Όπως και να έχει, το απόφευγμα ισχύει. Θέλετε ένα παράδειγμα; Κάθε χρόνο στη χώρα μας τέτοιες μέρες ακούμε τα ίδια: δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο.

Φέτος την τιμή είχε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής κ. Λαγός:

Ο κ. Λαγός φυσικά χρησιμοποιεί μια άλλη προσφιλή τακτική προπαγάνδας: κρύβει το ψέμα μέσα σε μια αλήθεια. Όπως είπε δεν υπήρξε νεκρός μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου, πράγμα που ισχύει. Όπως τουλάχιστον καταγράφεται και στο πόρισμα της πιο έγκυρης μέχρι σήμερα έρευνας πάνω στο θέμα, εκείνης του κ. Λεωνίδα Καλλιβρετάκη που δημοσιεύτηκε το 2004, οι 23 επιβεβαιωμένοι νεκροί των γεγονότων του Πολυτεχνείου δέχθηκαν πυρά ή επιθέσεις από τις 16-18/11/1973 και είτε πέθαναν ακαριαία, είτε έως και τον Δεκέμβριο του 1973 σε κάποιο νοσοκομείο. Ο 24ος δεν είναι εξακριβωμένο αν σκοτώθηκε στην Αθήνα ή στην ταυτόχρονη κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Και ο κατάλογος αυτός δεν είναι απαραίτητα πλήρης γιατί όπως γνωρίζουμε η αλήθεια και ένα δικτατορικό καθεστώς δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις.

Κατά μία έννοια, λοιπόν, ο κ. Λαγός έχει δίκιο. Δεν σκοτώθηκε κανείς μέσα στο Πολυτεχνείο. Οι νεκροί δεν ήταν καν απαραίτητα φοιτητές. Κάποιοι ήταν απλοί άνθρωποι που εξέφρασαν την συμπαράστασή τους στους καταληψίες, άλλοι απλώς παρακολουθούσαν τα γεγονότα από κάποια ταράτσα ή μπαλκόνι. Αυτό που δεν μας εξηγούν οι νοσταλγοί και απολογητές της Χούντας όλα αυτά τα χρόνια είναι το τι σημασία έχει πού σκοτώθηκαν οι άνθρωποι αυτοί. Σημασία έχει το ότι άρματα μάχης, ακροβολιστές και ένοπλοι στρατιώτες και αστυνομικοί έσπειραν το θάνατο επί τρεις ημέρες, προκειμένου να καταστείλουν μια ειρηνική διαμαρτυρία κατά του φασισμού.

Ακόμα κι αν δεν είχε σκοτωθεί κανείς, ακόμα κι αν είχαν «απλά» συρθεί στα υπόγεια της ΕΑΤ-ΕΣΑ για να «ανακριθούν» από την Αστυνομία με τους γνωστούς σε όλους μας τρόπους, θα ήταν άραγε αυτό άλλοθι για τη Δικτατορία; Βέβαια, οι νεκροί δεν συγκαλύπτονται το ίδιο εύκολα. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι ακόμα και το 2018, 45 χρόνια μετά τα μοιραία γεγονότα, συζητάμε ακόμα το θέμα αυτό, αποδεικνύει ένα πράγμα: δε θα πάψουν ποτέ.

Δε θα πάψουν ποτέ να επαναλαμβάνουν το ψέμα. Θα το επαναλαμβάνουν μέχρι να το πιστέψουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Μέχρι να μην υπάρχει πια κανείς που να ενδιαφέρεται να ψάξει την αλήθεια. Και τότε το ψέμα τους αυτομάτως θα μετατραπεί σε Ιστορία.

Κάθε χρόνος που περνά μας απομακρύνει από τα γεγονότα. Η στεγνή, μονότονη επανάληψη των ίδιων επίσημων τελετών μάς κάνει αδιάφορους. Τα ντοκουμέντα ξεθωριάζουν και φαίνονται ανούσια και βαρετά μπροστά στα καθημερινά προβλήματα, μπροστά στην αποτυχία του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, μπροστά στην εξαργύρωση του αντιδικτατορικού αγώνα από ορισμένους σε αστραφτερό πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο βούτηξε μοιραία στη λάσπη και έχασε κάθε αξία.

Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν έχει πραγματικά σημασία. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε, κάθε χρόνο, κάθε μέρα αν γίνεται, είναι ότι πολλοί αθώοι άνθρωποι έδωσαν κάποτε το αίμα τους, όπως έχει γίνει πολλές φορές μέσα στην Ιστορία, ώστε να μπορούμε εμείς σήμερα να εκφραζόμαστε και να ζούμε ελεύθεροι. Κατά το δυνατόν.

Ειδικά αυτή τη στιγμή, στην οποία ο ολοκληρωτισμός βρίσκεται σε άνοδο παγκοσμίως, πρέπει να θυμόμαστε ποια είναι η αλήθεια και ποιο είναι το μεγάλο, επίμονο ψέμα. Και ποιοι είναι αυτοί που το επαναλαμβάνουν.

Όπως κάποτε ο κ. Γεωργιάδης, όταν δεν είχε λόγους να κρύβεται.

Με εντολή Σαμαρά

Σαμαράς

 

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ένα βέβαια, είναι πολλά, αλλά τη δεδομένη στιγμή ένα είναι αυτό που ξεχωρίζει στη δική μου αντίληψη.

 

Είμαστε κουτσομπόληδες. Είμαστε καχύποπτοι, ενίοτε και συνομωσιολάγνοι. Αγνοούμε αυτό που είναι μπροστά στα μάτια μας, για να το «ανακαλύψουμε» ξαφνικά όταν μας το σερβίρουν με πλάγιο τρόπο. Βγήκε ξαφνικά ο Κασιδιάρης με ένα βίντεο που ξεμπροστιάζει τον ομοϊδεάτη του κ. Μπαλτάκο (αυτοί οι φασίστες είναι τίμιοι και έχουν αλληλεγγύη πάνω απ’ όλα) για να δημιουργήσει σούσουρο στη συζήτηση περί άρσεως ασυλίας στη Βουλή και ξαφνικά όλοι έπεσαν από τα σύννεφα (πάλι).

 

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν γνωρίζαμε δηλαδή ότι στη ΝΔ υπάρχουν ακροδεξιά στοιχεία; Οι κκ. Πολύδωρας, Γεωργιάδης και Βορίδης διαθέτουν πλούσιο ρεπερτόριο δηλώσεων όπου εκθέτουν ανοιχτά τις «προοδευτικές» τους απόψεις, για όποιους δεν το θυμούνται.

 

Ο κ. Μπαλτάκος δεν είχε δώσει τόσο φανερές λαβές, ίσως. Μπορεί να αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη για πολλούς. Αλλά οι ακροδεξιές τάσεις του Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης είναι μόνο η μία όψη του σκανδάλου. Υποτίθεται ότι η άλλη μεγάλη αποκάλυψη είναι ότι ο κ. Δένδιας και ο κ. Αθανασίου χρειάστηκε να πιέσουν την εισαγγελέα για να προχωρήσει σε διώξεις. Και ότι όλα αυτά έγιναν κατ’ εντολή του Πρωθυπουργού.

 

Εκπλαγήκατε;

 

Ε δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου σε αυτήν τη χώρα. Την ίδια κιόλας ημέρα που έγιναν οι συλλήψεις του αρχηγού και των βουλευτών της Χρυσής Αυγής σχετικά με την υπόθεση Φύσσα και την εγκληματική δράση της οργάνωσης, ο κ. Δένδιας δήλωνε πανηγυρικά:

 

Το Κράτος Δικαίου επιβάλλει τη νομιμότητα προς όλους. Η Πολιτεία, ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και επιτέλεσε στο ακέραιο το δημοκρατικό καθήκον της. Διαβεβαιώνω την ελληνική κοινωνία ότι η έρευνα δεν σταματάει εδώ. Κατ’ εντολήν του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά θα συνεχισθεί προς πάσα κατεύθυνση και θα ολοκληρωθεί.

 

Προς τι η έκπληξη, λοιπόν; Είπε ή δεν είπε ξεκάθαρα ο Δένδιας ότι ο Πρωθυπουργός έδωσε εντολή για να συνεχίσει η Δικαιοσύνη την έρευνα; Ακόμα κι αν υπήρχαν, δηλαδή, υπόνοιες για άλλες εγκληματικές ενέργειες, οι εισαγγελείς δε θα τις ερευνούσαν. Τώρα, όμως, που τους διέταξε ο Πρωθυπουργός δε θα σταματήσουν μέχρι να λάμψει η δικαιοσύνη. Όχι ότι έχει αλλάξει κάτι από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Χωρίς εντολή Πρωθυπουργού ούτε λίστα Λαγκάρντ ερευνήθηκε, ούτε Siemens, ούτε υποβρύχια. Έγιναν κάποιες επιτροπές για το θεαθήναι, κάποιες πάσες δεξιά κι αριστερά και τέλος. Υπουργοί και Πρωθυπουργοί δεν ήξεραν, δεν άκουσαν. Και δεν έδωσαν εντολή.

 

Όπως επί δύο χρόνια άφηναν τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει, ενώ ήξεραν. Το παρελθόν του Μιχαλολιάκου ως τρομοκράτη, τα ποινικά μητρώα των μελών της, το καθαρά ναζιστικό περιεχόμενο της ιδεολογίας, των εντύπων και των συμβόλων της οργάνωσης (μέχρι να βγει στο προσκήνιο) και τη μετέπειτα δράση της. Η Δικαιοσύνη πού ήταν; Περίμενε εντολή Σαμαρά, προφανώς.

 

Πείτε ό,τι θέλετε. Να ξέρετε, όμως, ότι δεν υπάρχει σύγχρονη δημοκρατική χώρα, η οποία να σέβεται το πολίτευμά της και στην οποία Υπουργοί ή Πρωθυπουργοί να κάνουν έστω και την παραμικρή υπόνοια υπόδειξης προς τη Δικαιοσύνη για το έργο της. Ούτε για αστείο. Γίνεται σεβαστό, έστω και για τους τύπους, αυτό που ονομάζεται διάκριση εξουσιών. «Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου» γράφει η Βικιπαίδεια. Ωστόσο, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης κατάφερε μέσα σε μόλις τέσσερις φράσεις να επικαλεστεί το «κράτος δικαίου» και να το ακυρώσει.

 

Και ψάχνουμε μετά βίντεο από υποκλοπές και κολοκύθια. Τη στιγμή που τα λένε μέσα στα μούτρα μας και δεν αντιδρά κανείς.

 

Αντιθέτως εδώ υπερηφανευόμαστε για αυτό. Συνεχίζουμε ακόμα να καλλιεργούμε τη νοσηρή προσωπολατρεία, η οποία μαστίζει αυτόν τον τόπο από την εποχή του Όθωνα και μετά. Καλοί, κακοί, δημοκράτες, φασίστες, δεν έχει σημασία. Είτε ήταν ο βασιλιάς, είτε ο Βενιζέλος, είτε ο Παπαδόπουλος, είτε ο Ανδρέας σημασία είχε το πρόσωπο. Ο ηγέτης. Όχι οι θεσμοί. Ασφαλώς, όλες οι χώρες, λίγο-πολύ, έδιναν βάρος στους ηγέτες τους. Αυτή η τάση, όμως, έχει αρχίσει να φθίνει εδώ και δεκαετίες στις σύγχρονες δημοκρατίες.

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται μια χώρα στους δείκτες διαφάνειας και δημοκρατικότητας, τόσο λιγότερο γνωστοί είναι οι ηγέτες της. Στις Σκανδιναβικές χώρες, οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί είναι σχεδόν άγνωστοι, όχι μόνο σε μας, αλλά στους ίδιους τους πολίτες. Και αυτό επειδή είναι, ουσιαστικά, υπάλληλοι των πολιτών και όχι διευθυντές τους. Στις χώρες αυτές η πολιτική δεν επικεντρώνεται στα πρόσωπα, αλλά στις ίδιες τις πολιτικές. Και οι πολιτικοί κρίνονται από τα αποτελέσματα, όχι από τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις ή τον τσαμπουκά που πουλάνε στη Βουλή.

 

Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε το μεγάλο αρχηγό που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία, το Μεσσία που θα διορθώσει τα πάντα ως εκ θαύματος, το λεβέντη που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, ρίχνει μια ζεϊμπεκιά και δύο-τρεις γκόμενες στην καθισιά του. Θέλουμε έναν Πατερούλη Στάλιν να επιβάλει την τάξη με την ατσαλένια του γροθιά ή έναν φωτισμένο ηγέτη, που με τη βοήθεια του Θεού θα κάνει τη θάλασσα κρασί και τα βότσαλα καρβέλια. Και θα ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για να ξεχυθούμε ξανά στις αγορές, όπως κάποτε οι έλληνες τουρίστες παραμονές Πρωτοχρονιάς στα Harrods.

 

Γελάτε; Καλά κάνετε. Και γω γελάω με τα χάλια μας. Κάθε φορά που ακούω αυτή την ατάκα «με εντολή Σαμαρά» μού έρχεται ταυτόχρονα νευρικό γέλιο και τέλεια αποστροφή. Πάρτε το χαμπάρι. Δε χρειαζόμαστε σωτήρες, χρειαζόμαστε θεσμούς που να λειτουργούν ανεξάρτητα από πρόσωπα και κόμματα. Αλλά και να θέλαμε ένα σωτήρα, τίποτα δε δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει πια. Οι καιροί άλλαξαν και απαιτούν πολίτες που είτε θα έχουν ενεργό ρόλο ή θα καταλήξουν σαν πρόβατα στο μαντρί. Ακολουθώντας τυφλά τον όποιο επίδοξο ηγέτη.

 

Μουσικό Διάλειμμα #52

NO Democracy

Θιχτήκαμε; Περίεργο αίσθημα ευθιξίας έχουμε σε αυτή τη χώρα νομίζω.

Image

Με την ευκαιρία της παρουσίασης  από τον κ. Σαμαρά των προτεραιοτήτων της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. στο ευρωκοινοβούλιο, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Nigel Farage εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του πρωθυπουργού, της κυβέρνησής του και της Νέας Δημοκρατίας.

«[Το κόμμα σας] λέγεται Νέα Δημοκρατία (New Democracy). Προτείνω να το πείτε Καθόλου Δημοκρατία (No Democracy)».

Πολλοί, είμαι βέβαιος, απόλαυσαν τα δυόμισι λεπτά της αδυσώπητης επίθεσης. Κάποιοι άλλοι δυσανασχέτησαν: «Θα μας πει ο Άγγλος για δημοκρατία τώρα;» Ξύπνησε ο υπερήφανος Έλλην μέσα τους, γιατί μας προσέβαλαν τον πρωθυπουργό οι κουτόφραγκοι, που όταν είχαμε εμείς Δημοκρατία… τα γνωστά περί πιθήκων και ακροβατικών στα κλαδιά. Τι λες!

Είναι κάτι σαν ζήτημα οικογενειακής τιμής, φαίνεται. Εμείς μπορεί να λέμε ό,τι θέλουμε για την οικογένειά μας, αλλά αν την προσβάλει τρίτος…

Μόνο που δεν είμαστε οικογένεια με τον κ. Σαμαρά. Ευτυχώς. Ούτε με τον κ. Στουρνάρα, τον κ. Βενιζέλο, τον κ. Γεωργιάδη, τον κ. Δένδια, τον κ. Κεδίκογλου και τους λοιπούς κυρίους που στελεχώνουν την υποδειγματική μας κυβέρνηση.

Το πατροπαράδοτο αίσθημα της οικογενειακής τιμής έχει να κάνει με την αξιοπρέπεια, τη διατήρηση του καθαρού οικογενειακού ονόματος. Τα εν οίκω, μη εν δήμω.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, δεν ισχύει αυτό. Είναι πολύ αργά για να διατηρούμε τα προσχήματα. Αυτά ζουν μόνο στη φαντασία μας πλέον, καθώς η πολιτική συντεχνία της χώρας καταστρέφει συστηματικά την εικόνα και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας στην Ευρώπη, ειδικά από το 2008 και μετά.

Τώρα θυμηθήκαμε την αξιοπρέπειά μας; Όταν έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου στο Γιούνκερ ότι κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα δε μας πείραζε; Κάθε φορά που άνοιγε το στόμα-οχετό του ο Πάγκαλος στο εξωτερικό και αποκαλούσε τους πολίτες που διαμαρτύρονταν «φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες«, δε μας άγγιζε το γεγονός;

Όταν υπουργοί της κυβέρνησης υπόσχονταν λαγούς με πετραχήλια στους ξένους επενδυτές προκειμένου να «διώξουν» με κάθε τρόπο τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, εξαπατώντας τους χωρίς κανένα ενδοιασμό, αυτό δεν έκανε ζημιά στην εικόνα της Ελλάδας;

Όταν η κατά το ήμισυ φασίζουσα Ελληνική Αστυνομία ασκεί ανεξέλεγκτη βία εναντίον διαδηλωτών και ρεπόρτερ, προσβάλλει και συλλαμβάνει τουρίστες λόγω χρώματος και βασανίζει κρατούμενους, γεμίζοντας πολυσέλιδες αναφορές της Διεθνούς Αμνηστίας, αυτό δε μας ενοχλεί;

Τα κατορθώματα αυτά της ΕΛ.ΑΣ. τράβηξαν την προσοχή διεθνών μέσων ενημέρωσης, όπως η βρετανική Guardian. Η απάντηση του υπουργού Δημόσιας Τάξης ήταν να απειλήσει την παγκοσμίου εμβέλειας εφημερίδα με… μήνυση. Απειλή την οποία, απ’ όσο γνωρίζω, ουδέποτε πραγματοποίησε. Ευτυχώς, γιατί γλυτώσαμε τον περαιτέρω διασυρμό. Ή μήπως δυστυχώς;

Τι να πρωτοθυμηθώ; Να γράψω για τις Σκουριές, για το πρωτοφανές και αυθαίρετο κλείσιμο της ΕΡΤ και την κατάργηση των μουσικών συνόλων της και τόσα άλλα, τα οποία έχουν κάνει πολλές φορές το γύρο του κόσμου και μας έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα; Να γράψω για την άρον-άρον απόσυρση του αντιφασιστικού νομοσχεδίου, για την ουσιαστική άρνηση βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας (που προφανώς περπατούν και τα σέρνουν) να συζητήσουν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους; Θα το ξαναπώ, εκτός από το ότι η Ελλάδα είναι η ΜΟΝΗ ευρωπαϊκή χώρα χωρίς εθνική συμφωνική ορχήστρα, είναι πλέον και η μόνη μαζί με τη Λιθουανία στην Ε.Ε. που δεν αναγνωρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων.

Μήπως να μιλήσουμε για τη δογματική άρνηση της πολιτείας να διαχωρίσει επιτέλους Εκκλησία και Κράτος; Ή, τουλάχιστον, να φορολογήσει την περιουσία της; Να θυμηθούμε ότι ακόμα αρνούμαστε πεισματικά να επιτρέψουμε σε δεκάδες χιλιάδες υπηκόους του Πακιστάν, του Μπαγκλαντές και άλλων μουσουλμανικών χωρών να έχουν ένα τζαμί επειδή μια εντελώς άσχετη μουσουλμανική χώρα, η… Τουρκία αρνείται να ανοίξει τη Χάλκη; Να πούμε για το φιάσκο με τη λίστα Λαγκάρντ; Για την άνοδο της Χρυσής Αυγής; Θεωρείτε πραγματικά ότι η Ελλάδα δίνει την εικόνα σύγχρονου, δημοκρατικού κράτους; Γιατί; Επειδή υιοθετήσαμε με φθηνά κόλπα το Ευρώ, για το οποίο προφανώς ήμασταν ανέτοιμοι και το οποίο στραγγαλίζει την οικονομία μας αργά και σταθερά;

Ναι, αλλά όχι να μας τα λέει και ο Άγγλος Καρατζαφέρης, θα πουν ορισμένοι. Μπορείς να κατηγορείς τη Χρυσή Αυγή για δημαγωγία και όχι αυτόν;

Συμφωνώ απόλυτα ότι σημασία δεν έχει μόνο να λέγεται η αλήθεια, αλλά και το ποιος τη λέει. Πλην όμως, εμένα δε με αφορά ο Farage, δεν τον ψηφίζω, είναι πρόβλημα των Άγγλων. Εγώ έχω κάτι χειρότερο να αντιμετωπίσω στη χώρα μου. Και το ενδεχόμενο να βρεθούμε ξαφνικά με δημάρχους και ευρωβουλευτές από τη νεοναζιστική αυτή συμμορία θα μας προσβάλει και θα μας εκθέσει πολύ περισσότερο από εκατό Nigel Farage. Ή μήπως φαντάζεστε ότι το θέμα της Χρυσής Αυγής έχει κλείσει οριστικά;

Είναι λυπηρό το φαινόμενο αυτό, να δίνεται το δικαίωμα σε ακροδεξιούς, δημαγωγούς και νεοναζί να λένε τις αλήθειες που δεν αρθρώνει κανείς άλλος. Αλλά δεν είναι κάτι τυχαίο. Είναι το ιδανικό πολιτικό τέχνασμα για να αναγκάζονται να σωπαίνουν οι σκεπτόμενοι πολίτες. Βλέπετε, όταν η αλήθεια ακούγεται μόνο από γραφικούς και τραμπούκους, τότε όποιος θελήσει να αρθρώσει την αλήθεια θα το κάνει με το φόβο της περιθωριοποίησης. Στην καλύτερη περίπτωση θα τον πουν λαϊκιστή ή γραφικό. Στη χειρότερη θα βαφτιστεί «ακραίος», φασίστας, αναρχικός…

Και αναρωτιέστε μετά γιατί σωπαίνει και δεν αντιδρά ο κόσμος; Αλήθεια;

Στα άκρα

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις στην πολιτική. Όχι πως αποκλείονται, αλλά η συχνότητά τους, αν αναλύσει κανείς τα πράγματα, υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του στατιστικού λάθους. Είναι σαν να λέμε συμπτωματικό ότι οι περισσότεροι δολοφονηθέντες πολιτικοί είναι εκείνοι που με κάποιον τρόπο στήριξαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την παγκόσμια ειρήνη. Ναι, ξέρω, ο ένας είχε διασυνδέσεις με τη Μαφία, ο άλλος ήταν… μαύρος, πάντα υπάρχει μια βολική εξήγηση.

Όταν, όμως, διαπράττεται και διερευνάται ένα έγκλημα ο σκοπός δεν είναι να βρεθεί η όποια βολική εξήγηση. Ο σκοπός είναι να βρεθεί ο ένοχος. Και ένα από τα βασικότερα όπλα σε αυτή την αναζήτηση είναι το κίνητρο. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αποφασίσει ο Πρετεντέρης ή οποιοσδήποτε άλλος τηλεοπτικός εισαγγελέας. Όσο εύκολο είναι για κάποιους «δημοσιογράφους» να κατηγορούν την «ακροαριστερά», τόσο εύκολο είναι τον για οποιονδήποτε να μιλά για προβοκάτσια. Υποθέτουμε, βέβαια, ότι ένα τρομοκρατικό χτύπημα από την ακροαριστερά είναι πολύ πιο πιθανό από την (παρα)κρατική προβοκάτσια. Παρόλο που έχει αποδειχθεί πολλάκις πως η δράση του παρακράτους στην Ελλάδα είναι ανεξέλεγκτη.

Ας παραμείνουμε, όμως, στο κίνητρο. Οι τηλε-ντετέκτιβ αποφάνθηκαν, τι άλλο, ότι πρόκειται για αντεκδίκηση από την ακροαριστερά, για τη δολοφονία του Φύσσα. Να υπενθυμίσω εδώ ότι επειδή η συγκεκριμένη δολοφονία έγινε αμέσως μετά από παρακολούθηση αγώνα σε καφετέρια, οι πρώτες πληροφορίες μιλούσαν για συμπλοκή οπαδών. Εάν ο δράστης δεν είχε παραδοθεί και δεν είχαν εξακριβωθεί από μάρτυρες οι συνθήκες, τότε αυτή θα παρέμενε η πιο πιθανή εξήγηση μέχρι σήμερα. Ότι ήταν άλλη μια συμπλοκή μεταξύ χούλιγκαν.

Χωρίς έρευνα, λοιπόν, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και, κυρίως, χωρίς συλλήψεις υπόπτων, ο καθένας μπορεί να υποθέτει ό,τι θέλει. Και να πέσει πολύ έξω στις υποθέσεις του.

Το κίνητρο δεν καθορίζεται μόνο από τις συνθήκες, αλλά και εκ του αποτελέσματος. Ποια είναι αυτή τη στιγμή η κύρια συνέπεια του φονικού; Ποιος ωφελείται; Και, κυρίως, γιατί η ακροαριστερά να χτυπήσει τώρα τη Χρυσή Αυγή, τη στιγμή που ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της έχουν προφυλακιστεί και είναι σε εξέλιξη η εκδίκαση της υπόθεσης και της δολοφονίας, αλλά και της δράσης της Χρυσής Αυγής γενικότερα;

Ένα τέτοιο χτύπημα θα είχε «λογική» μόνο εάν η υπόθεση του Φύσσα είχε περάσει στα «ψιλά». Αν είχε πάει και πάλι το φταίξιμο στη «ζαρντινιέρα». Φυσικά, τρομοκρατία και λογική συνήθως δεν ταιριάζουν και, άρα, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει τίποτα. Η αυτόματη καταδίκη, όμως, της ακροαριστεράς (ή οποιουδήποτε άλλου) είναι απαράδεκτη. Η δε σύνδεση του φονικού είτε με τη νόμιμα εκλεγμένη Αριστερά, είτε με την εξωκοινοβουλευτική είναι το λιγότερο αυθαίρετη και επικίνδυνη.

Πέρα από τις υποθέσεις και τις θεωρίες, αυτό που μένει είναι ότι συνεχίζεται ένας κύκλος βίας ο οποίος δεν ξεκίνησε καν με το Φύσσα, αλλά με τους ανώνυμους μετανάστες που δεινοπαθούν εδώ και χρόνια από τα «παλληκάρια» της Χρυσής Αυγής, με τις ευλογίες της Ελληνικής Αστυνομίας. Και συνεχίζει με το θάνατο δύο νεαρών ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είχαν κάνει μια πολύ κακή επιλογή στη ζωή τους, αλλά δε θα ζήσουν για να τους δοθεί η ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν.

Το συμπέρασμα αυτή τη στιγμή συνοψίζεται πολύ εύστοχα στο tweet γνωστής δημοσιογράφου «Η θεωρία των δύο άκρων πάντως μέχρι τώρα δεν καθότανε με τίποτα. Το σημερινό χτύπημα αλλάζει τα δεδομένα.»

Μουσικό Διάλειμμα #46

Η Δικαιοσύνη της αρένας

πηγή: www.alexiptoto.com

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.

Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.

Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου «άκρου», όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Ξέρετε, τα γνωστά μέτρα τα οποία για πολλοστή φορά δε θα παρθούν επειδή «δεν αντέχει ο Έλληνας». Όμως ο Έλληνας αντέχει, καθώς στην αντίθετη περίπτωση απλά θα είχαν γεμίσει οι δρόμοι από κόσμο. Εφόσον αυτό δε συμβαίνει, το μήνυμα που περνά στην κυβέρνηση είναι ότι το μουλάρι μπορεί να σηκώσει κι άλλο βάρος.

Το μουλάρι δε φταίει απόλυτα, βέβαια. Κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις είτε καίγεται μια τράπεζα, είτε πνίγεται ο τόπος από τα χημικά (με ή χωρίς παρακρατικούς μπαχαλάκηδες, δεν έχει τόση σημασία πια), ενώ τα ΜΑΤ και η ομάδα ΔΙΑΣ χτυπούν όποιον βρουν αδιακρίτως. Δε χρειάζεται καν να είναι κάποια ογκώδης συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων για τα μνημονιακά μέτρα. Μπορεί να είναι μια μικρή πορεία υποστήριξης για το Σακκά ή για τις Σκουριές. Η Αστυνομία φροντίζει να καταστέλλει πλέον κάθε διαμαρτυρία με τη βία. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν επεμβαίνει, ούτε όταν προκαλούνται μόνιμες σωματικές βλάβες σε δημοσιογράφους, ούτε όταν απλοί άνθρωποι χωρίς κανένα ιστορικό ανάμιξης σε βίαια επεισόδια καταλήγουν στο νοσοκομείο, ούτε καν όταν ψεκάζονται 90χρονοι με δακρυγόνο στο πρόσωπο.

Μιας και ανέφερα το Σακκά και τις Σκουριές, ας μιλήσουμε για το άλλο «άκρο». Ο Σακκάς είναι γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος κατηγορείται για οπλοκατοχή και συμμετοχή σε μια εγκληματική/τρομοκρατική οργάνωση, τη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η περίπτωση, άρα, είναι θεωρητικά ανάλογη με αυτή της  Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ο Σακκάς προφυλακίστηκε, η πρώτη δίκη που ξεκίνησε πριν από δυόμιση χρόνια ακόμα δεν ολοκληρώθηκε, αλλά προτού λήξει το μέγιστο προβλεπόμενο διάστημα προφυλάκισης, του αποδόθηκε νέο κατηγορητήριο το οποίο ξεκίνησε μια δεύτερη δίκη. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το ανώνυμο δεύτερο κατηγορητήριο στέκει νομικά, αυτό που παραδέχονται όλοι (εκτός από το Υπουργείο Δικαιοσύνης) είναι ότι το επιπλέον εξάμηνο της προφυλάκισης, το οποίο αποφασίστηκε… γιατί έτσι, ήταν εντελώς παράνομο και αντισυνταγματικό!

Οι Σκουριές είναι μια περιοχή όπου όλοι οι αντιδραστικοί αναρχοκομμουνισταί ανθίστανται στην ανάπτυξη τεχνητών λιμνών κυανίου και στην αποψίλωση των μη παραγωγικών κούτσουρων που ονομάζουν κάποιοι «δάσος». Λυπάμαι που δεν μπορώ να αντισταθώ στην ειρωνεία. Μιλάμε, όμως, σοβαρά για μια «επένδυση» για την οποία παραχωρήθηκε δωρεάν μια τεράστια έκταση σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας έναντι 5.000 υποτιθέμενων θέσεων εργασίας επί αόριστου διαστήματος, το οποίο δεν ξεπερνά πάντως τη δεκαετία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα. Όλα αυτά στο πλαίσιο μιας σύμβασης με πρωτοφανείς αποικιοκρατικούς όρους και ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την περιοχή. Και οι κάτοικοι που τολμούν να διαμαρτυρηθούν προφυλακίζονται με βάση ένα κατηγορητήριο το οποίο χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων τηλεφωνικές παραγγελίες σε πιτσαρία ως κωδικοποιημένη επικοινωνία!

Ελπίζω το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής να είναι πιο τεκμηριωμένο από αυτά των παραπάνω περιπτώσεων, καθώς αν μη τι άλλο η Χρυσή Αυγή χάρη στην προνομιακή της θέση και χρηματοδότηση ως εκλεγμένο κόμμα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να ανατρέψει μια πρόχειρη δίωξη εναντίον της από ότι ένας αναρχικός και τέσσερις κάτοικοι ενός χωριού. Τη στιγμή μάλιστα που όσοι τολμούν να καταθέσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν έχουν τελικά καμία εγγύηση προστασίας.

Όπως και να έχει, όμως, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «άλλο άκρο» από την κυβέρνηση είναι ένα ετερόκλητο σύνολο το οποίο μπαίνει κάτω από την τεράστια ομπρέλα της ακραίας Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει κάποια ομοιογένεια: ένοπλοι αναρχικοί, κάτοικοι που διαμαρτύρονται για μια εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή του κράτους, η εξωκοινωβουλευτική Αριστερά και δύο από τα τρία αριστερά κόμματα της Βουλής, τα οποία αλληλλοσπαράζονται περισσότερο από ότι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τη Χρυσή Αυγή.

Ο αρχηγός του ενός από τα «ακραία» αυτά κόμματα επισκέπτεται μάλιστα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες στο πλαίσιο του ρόλου του ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ θα ήθελα να δω ποιες θα ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις αν επιχειρούσε να πράξει το ίδιο και ο κ. Μιχαλολιάκος.

Ό,τι και να γίνει, όμως, με την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η εικόνα της δικαιοσύνης στη χώρα δε θυμίζει σε τίποτα αυτή ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. «Με εντολή Σαμαρά» κομπάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης ότι προχωρούν σε βάθος οι έρευνες για τη Χρυσή Αυγή. Παραδέχεται έμμεσα, άρα, ότι χωρίς απευθείας εντολή του πρωθυπουργού οι έρευνες θα έμεναν στην επιφάνεια. Όπως γίνεται με οποιοδήποτε σκάνδαλο εμπλέκει πολιτικούς στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για τα μάτια του κόσμου. Και ερωτώ: που είναι η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Και γιατί όλοι θυμούνται ότι είναι ανεξάρτητη μόνο όταν αποφυλακίζονται μέλη της Χρυσής Αυγής με ιστορικό βίας μπροστά στο Πανελλήνιο;

Τα οποία μέλη φυσικά φροντίζουν να επιβεβαιώσουν ότι… δεν είναι ύποπτα για νέες εγκληματικές ενέργειες κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να βρίζουν και να βιαιοπραγούν, ακόμα και μπροστά στις κάμερες διεθνών ΜΜΕ. Παραδόξως, την επόμενη μέρα ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής προφυλακίστηκαν. Επισφραγίζοντας έτσι την εντύπωση ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν σαν ρωμαϊκή αρένα, όπου οι αντιδράσεις των θεατών και η εκάστοτε διάθεση του Καίσαρα καθόριζαν τη μοίρα των συμμετεχόντων.

Θα επαναλάβω ότι όση αποστροφή και αν μου προκαλεί, η Χρυσή Αυγή δεν είναι το κύριό μου μέλημα. Αυτό που με απασχολεί όλο και περισσότερο είναι το ποιος θα είναι ο επόμενος στην αρένα.

Μουσικό Διάλειμμα #42

end Justice for all.

Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

Η αρχή της πτώσης

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει "Blut und Ehre" ή "Αίμα και Τιμή"

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει «Blut und Ehre» ή «Αίμα και Τιμή»

Ήταν θέμα χρόνου. Στην αρχή ήταν πάγκοι αλλοδαπών, παράνομων μικροπωλητών. Μετά τα μαγαζιά μεταναστών. Νόμιμα, με άδειες, δεν έχει σημασία. Στη συνέχεια επιθέσεις και μαχαιρώματα εναντίον όποιου φαινόταν μαυριδερός στους μελανοχίτωνες. Στον ηλεκτρικό, στο δρόμο, σε αναλογίες τρεις προς έναν τουλάχιστον.

Τώρα πήραν σειρά τα «αναρχοκομμούνια». Μόνο που δεν χρειάζεται κανείς να είναι κομμουνιστής ή αναρχικός  για να μη θέλει το μίασμα του φασισμού να μολύνει τη χώρα του. Τη χώρα που όποιος πραγματικά την αγαπά κατανοεί τι αντιπροσωπεύει, για όλον τον κόσμο. Όχι μόνο για τη «λευκή» Ευρώπη και την «πολιτισμένη» Δύση.

Η Ελλάδα (θα έπρεπε να) είναι το συνώνυμο της Δημοκρατίας για ολόκληρο τον κόσμο, για ανθρώπους κάθε χρώματος, θρησκεύματος και πολιτικής ιδεολογίας. Εκτός από εκείνης που υπαγορεύει το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους. Των φύλων σε ισχυρό και αδύναμο.

Της ιδεολογίας που δεν δέχεται το διαφορετικό. Που επιθυμεί την ισοπέδωση του ατόμου και τη μετατροπή του σε γρανάζι της μηχανής του έθνους. Που απαντά στους αντιπάλους της με μαχαίρια και πιστόλια.

Ήταν θέμα χρόνου να χυθεί ελληνικό αίμα. Το κρίμα είναι ότι χάθηκε η ζωή ενός νέου ανθρώπου. Κρίμα όμως είναι και ότι η βία και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί ως τώρα περνούσαν στα «ψιλά», επειδή αφορούσαν σε μετανάστες (λαθραίους και μη, η Χρυσή Αυγή δεν διαχωρίζει). Επειδή ως τώρα δεν είχε σκοτωθεί Έλληνας βέρος. Και τώρα;

Κρίμα και ντροπή για όσους ως τώρα γύριζαν το κεφάλι από την άλλη. Αλλά δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι ανεξάντλητη, σας το έχω ξαναπεί. Είναι λαθραίος. Είναι αναρχικός. Είναι κομμουνιστής. Είναι Πακιστανόφιλος. Είναι ομοφυλόφιλος. Είναι ακάθαρτος. Είναι αντιφρονούντας. Η λίστα τελειώνει με τη δική μας ετικέτα, όποια και αν είναι αυτή. Και ο μόνος τρόπος για να μην πάρουμε σειρά είναι εκεί που γυρίζαμε το κεφάλι στο πλάι, να το σκύψουμε προς τα κάτω. Να μη μιλάμε. Να κοιτάμε τη δουλειά μας. Να μην ανακατευόμαστε. Να υπακούμε.

Για το καλό του έθνους. Η πατρίδα απαιτεί θυσίες. Η δουλειά απελευθερώνει. Εξάλλου, σε τρία-τέσσερα χρόνια θα ξαναβγούμε στις αγορές και όλα θα είναι εντάξει.

Μη μιλάς, λοιπόν. Κάνε υπομονή για το καλό σου. Πέθανε, αν δεν αντέχεις, αλλά κάντο σιωπηλά.

Το χέρι του Χρυσαυγίτη οπλίστηκε από την ανοχή του πολιτικού συστήματος. Ακόμα και της Αριστεράς που καθυστέρησε να αντιδράσει. Που θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή που πάτησε η Χρυσή Αυγή το πόδι της στη Βουλή να είχε αντιδράσει σφοδρά και να είχε βγάλει επί τόπου τα άπλυτα των νοσταλγών του Χίτλερ στη φόρα. Από κοινού.

Μία φορά ας ενωνόταν η Αριστερά, έστω για αυτό το πράγμα, για το καλό της χώρας.

Αυτό δεν απαλλάσσει τα άλλα κόμματα, ειδικά τα κυβερνώντα, από τις ευθύνες τους. Εξάλλου, η ταμπέλα του «ακραίου» εύκολα κολλάει σε οποιονδήποτε αριστερό μιλά κατά του φασισμού. Αλλά οι άλλοι «δημοκράτες» τι έκαναν; Ποιοι όφειλαν να επικαλεστούν την ευρωπαϊκή νομοθεσία που απαγορεύει τα ρατσιστικά κόμματα; Ποιοι επέτρεψαν σε υπόδικους και τρομοκράτες να αποκτήσουν βουλευτική ασυλία; Ποιοι τους άφησαν να φέρουν ακόμα και Γερμανούς νεοναζί καλεσμένους στη Βουλή;

Ποιοι έκαναν τα στραβά μάτια κάθε φορά που η Αστυνομία έκανε (και κάνει) πλάτες στη Χρυσή Αυγή; Ακόμα και η σύλληψη του δράστη έγινε σχεδόν με το ζόρι. Ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης & «Προστασίας του Πολίτη» ο οποίος θα έπρεπε να είχε υποβάλλει προ πολλού την παραίτησή του για την κατάντια των σωμάτων Ασφαλείας, συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά την κατάσταση, απειλώντας ακόμα και διεθνή μέσα ενημέρωσης με μηνύσεις όταν αναφέρονται στο θέμα.

Ποιοι επιχειρούν κάθε φορά να ρίξουν την άνοδο του φασισμού στην «ακραία» Αριστερά, χαρακτηρίζοντας μάλιστα όχι τα εξωκοινοβουλευτικά παρακλάδια της, αλλά δημοκρατικά εκλεγμένα κόμματα με παρουσία δεκαετιών στη Βουλή, εξισώνοντάς τα με κοινούς εγκληματίες;

Ποιων τα παπαγαλάκια μιλούν ακόμα και για ενδεχόμενο συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή;

Αυτοί ευθύνονται, πρώτα και κύρια, για το χθεσινοβραδυνό έγκλημα και μετά οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι θέλω να πιστεύω ότι στην πλειοψηφία τους έκλειναν τα μάτια τους με την ελπίδα ότι θα βρισκόταν κάποιος να τους σώσει.

Όλα αυτά ως τώρα, όμως. Από εδώ και πέρα ο καθένας έχει το βάρος της ευθύνης του, της ψήφου του, της γνώμης του και της σιωπής του.

Να θυμάστε αυτή την ημέρα, γιατί είναι η αρχή της πτώσης. Το αν η πτώση αυτή θα είναι του νεοναζισμού ή της Δημοκρατίας θα το κρίνει όχι η Ιστορία, αόριστα και απρόσωπα, αλλά ο καθένας από εμάς.

Μουσικό Διάλειμμα #39

Τιμής ένεκεν…

Στου Κατίδη το κεφάλι…

…προφανώς δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία. Ούτε η ηλικία του αποτελεί δικαιολογία. Στα 20 σου έχεις δικαίωμα ψήφου, πιθανόν να έχεις υπηρετήσει στο στρατό. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, στα παλιά τα χρόνια που δεν είχε φθάσει το 50% η ανεργία στους νέους, μπορεί και να δούλευες.

Image

Και ο Κατίδης είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Σε μια ομάδα η οποία δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Από μετανάστες. Αυτούς που ορισμένοι αποκαλούσαν «τουρκόσπορους». Ασχέτως εάν ήταν από τους πλέον καλλιεργημένους και προκομμένους Έλληνες.

Βλέπετε, τότε οι Μικρασιάτες ήταν τα εύκολα θύματα της εποχής, οι «παρείσακτοι» που ήρθαν να… μολύνουν την πολιτιστική και φυλετική καθαρότητα του έθνους. Δεν είχε σημασία το ότι ήταν Έλληνες ή το ότι είχαν διωχθεί από τις εστίες τους με τη βία. Για πολλούς ήταν και εκείνοι, όπως και οι σύγχρονοι μετανάστες, ανεπιθύμητοι.

Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουν με το εξής:

Ένας ναζιστικός χαιρετισμός είναι απαράδεκτος ως πανηγυρισμός μέσα στο γήπεδο από ποδοσφαιριστή, προσβλητικός όταν το γήπεδο βρίσκεται στην Ελλάδα και διπλά προσβλητικός όταν προέρχεται από έναν ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ.

Πολύς λόγος γίνεται σχετικά με το αν ήταν αυστηρή η τιμωρία του ισόβιου αποκλεισμού από τις Εθνικές ομάδες ή όχι, αν η πολιτεία οφείλει να «συνετίσει» ένα νέο παιδί και όχι να το «εκδικηθεί», αν η ΕΠΟ είναι καθαρή και άσπιλη και δικαιούται να τον τιμωρήσει κ.ο.κ.

Ας ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα.

Καταρχάς, ένας ποδοσφαιριστής δεν επιτρέπεται να φέρνει την πολιτική μέσα στο γήπεδο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την «ιδεολογία» του ναζισμού, η οποία αντίκειται σε ό,τι θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει ο αθλητισμός.

Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει δεν είναι το αν ένα νέο παιδί «παραστράτησε». Το πρόβλημα είναι ότι ο νεο-ναζισμός στην Ελλάδα βρίσκεται σε ανοδική πορεία, ειδικά στη νεολαία και ο Κατίδης (και όσοι τον κατευθύνουν) στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησε τη δημοσιότητα που του δίνει το ποδόσφαιρο για να προβάλλει τη «μαγκιά» του.

Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να γίνει, είναι να αναδειχθεί ο νεοναζισμός σαν κάτι «cool», μια επιλογή lifestyle που συνοδεύεται από τατουάζ και γυμνασμένους κοιλιακούς. Γιατί υπάρχουν πολλά άλλα παιδιά, νεαρότερα από το εν λόγω «παιδί», που δεν έχουν τίποτα να πιστέψουν, που τα νοιάζει μόνο να ανοίξουν το κεφάλι του γαύρου ή του βάζελου για να εκτονωθούν και τα οποία είναι τρομακτικά εύκολο να πειστούν ότι είναι πολύ καλύτερο να ανοίξουν το κεφάλι ενός «μαυριδερού» για να σώσουν την «ανωτερότητά» τους.

Ευτυχώς, ο σύνδεσμος οπαδών της Original καταδίκασε άμεσα και κατηγορηματικά την ενέργεια του Κατίδη. Παρόλο που η άποψή μου για τους οργανωμένους οπαδούς των ομάδων δεν είναι η καλύτερη, σε αυτήν την περίπτωση η Original απέδειξε ότι ακόμα και οι χούλιγκαν έχουν όρια.

Διάβασα, δε, από πολλούς ότι η τιμωρία ήταν εξοντωτική, ότι τελείωσε η καριέρα του ποδοσφαιριστή και άλλα παρόμοια. Παρόλα αυτά, λίγοι εξ’ αυτών εξηγούν ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη ποινή για τον ποδοσφαιριστή.

Το αν τελείωσε η όχι η καριέρα του δεν εξαρτάται από την παρουσία του στην Εθνική, αλλά από την αντίδραση της διοίκησης της ΑΕΚ. Εκτός, βέβαια, αν το κίνητρο για τη συμμετοχή του ήταν απλά να κάνει πασαρέλα μπροστά στους «κυνηγούς κεφαλών» των μεγάλων ομάδων.

Ο «συνετισμός» και η «μετάνοια» του Κατίδη είναι προσωπική του υπόθεση, όχι υπόθεση μιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, η οποία το καλύτερο που μπορούσε να πράξει ήταν να δείξει ότι η αδιαφορία και η ανοχή που επιδεικνύει η Αστυνομία στη Χρυσή Αυγή στους δρόμους δεν επεκτείνεται και στα γήπεδα.

Διαφορετικά, θα έρθει η μέρα που θα αποκλείονται αθλητές από την Εθνική λόγω του χρώματος του δέρματός τους και όχι λόγω του ήθους τους. Ή της απουσίας αυτού.

Χρηματοφασισμός

Θα μπορούσα, λόγω των ημερών, να επικεντρωθώ στη Χρυσή Αυγή και στο γεγονός ότι θα «εορτάσει» αύριο μαζί με τους Έλληνες (ανεξαρτήτως χρώματος και γενεαλογίας) κατοίκους αυτής της χώρας το ιστορικό «ΟΧΙ» απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα.

Θα μπορούσα να σχολιάσω το πόσο οξύμωρο είναι όλο αυτό το σκηνικό. Ένα ξεκάθαρα νεοναζιστικό κόμμα να προσποιείται ότι εορτάζει την απαρχή της πρώτης ήττας που υπέστη ο Άξονας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από μια μικρή, φτωχή χώρα, η οποία ήταν πάντα μεγάλη σε ψυχή και πλούσια σε πνεύμα.

Αλλά είναι περιττό. Θα χυθεί πολύ ψηφιακό μελάνι αυτές τις μέρες για αυτό το σκοπό. Τη στιγμή μάλιστα που ουσιαστικά δεν είναι η Χρυσή Αυγή το πραγματικό πρόβλημα αυτού του τόπου, δεν είναι καν το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού σήμερα.

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια που αποδίδονται σε έναν από τους διασημότερους και πιο επιτυχημένους βιομηχάνους της Ιστορίας. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν υποστηρικτής των Ναζί και τον οποίο θαύμαζε απερίφραστα ο Αδόλφος Χίτλερ.

«Ευτυχώς που ο [αμερικανικός] λαός δεν κατανοεί το τραπεζικό και νομισματικό μας σύστημα καθώς, αν το κατανοούσε, πιστεύω ότι θα σημειωνόταν επανάσταση μέχρι αύριο το πρωί.»

Χένρι Φορντ

Η ρήση αυτή από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, αποκαλύπτει με τον πιο απλό τρόπο τη σύγχρονη πραγματικότητα: ο κόσμος διοικείται από ένα οικονομικό σύστημα το οποίο όχι μόνο δεν είναι δίκαιο προς όλους, αλλά εκμεταλλεύεται συστηματικά την πλειοψηφία προς όφελος των λίγων.

Αυτό δεν αποτελεί κάτι νέο. Αποτελεί την κατάσταση των πραγμάτων καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της Ιστορίας του ανθρώπου. Ωστόσο, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η βαθμιαία κατάργηση της μοναρχίας και της ολιγαρχίας στα περισσότερα σύγχρονα κράτη του κόσμου και ο σταδιακός εκδημοκρατισμός τους κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες, θα οδηγούσε στην μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.

Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα σημείωσε αλματώδη πρόοδο σε κάθε επίπεδο. Οι συνθήκες εργασίας βελτιώθηκαν, οι φυλετικές και σεξιστικές διακρίσεις μειώθηκαν αισθητά, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης ενισχύθηκε και το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό. Με την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος πίστεψε πως θα μεταβαίναμε σε μια πιο φωτισμένη εποχή ειρήνης και ανάπτυξης.

Όπως ξέρουμε πια, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Ενώ η οικονομία έχει παγκοσμιοποιηθεί σε πρωτοφανή βαθμό, υπάρχει μια πληθώρα πολιτικών, εθνικών, νομικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών φραγμών και δυσχερειών που καθιστούν μια ανάλογη πρόοδο αδύνατη σε διοικητικό επίπεδο.

Πάρτε για παράδειγμα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νομισματική ένωση επιτεύχθηκε προτού να υπάρξει οποιαδήποτε ουσιαστική συμφωνία σχετικά με το πώς θα μπορούσε η ΕΕ να μετασχηματιστεί σε μια ενιαία πολιτική, κοινωνική και, ως ένα βαθμό, πολιτιστική οντότητα.

Έχουμε, λοιπόν, άτομα και πολυεθνικές εταιρείες με οικονομικό μέγεθος μικρών χωρών, τα οποία μπορούν να κινούνται σχεδόν χωρίς έλεγχο σε οικονομικό επίπεδο και να ασκούν πολιτική επιρροή με πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό.

Ας το σκεφθούμε διαφορετικά: αν ο λαός παίζει το ρόλο του βασιλιά, τότε οι τράπεζες, οι εταιρείες και οι πλούσιοι είναι οι βαρόνοι του. Και οι βαρόνοι αυτοί μπορούν πλέον να δρουν όπως θέλουν, χωρίς να δίνουν ουσιαστικά λογαριασμό στο Στέμμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο βασιλιάς βασίζεται σε αυτούς για να είναι το θησαυροφυλάκιο του γεμάτο, ενώ δεν έχει ουσιαστικό τρόπο να τους ελέγχει.

Αν ένας βασιλιάς δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για μοναρχία. Και αν ο «βασιλιάς» είναι στην πραγματικότητα ο λαός και ο λαός δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για δημοκρατία.

Ο 21ος αιώνας έφερε μαζί του την υπόσχεση της ανάπτυξης, των ίσων ευκαιριών για όλους και μια πληθώρα από τεχνολογικά αγαθά και υπηρεσίες. Όλα αυτά με τις ευλογίες της «ελεύθερης αγοράς». Δυστυχώς, οι υποσχέσεις αυτές διαψεύστηκαν προτού κλείσει η πρώτη δεκαετία του αιώνα, από το φάντασμα μιας οικονομικής κρίσης η οποία δε φαίνεται να τελειώνει πουθενά.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κρίση ή, καλύτερα, δεν θα υπήρχε εάν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ήταν εξοπλισμένο με τις κατάλληλες ασφαλιστικές δικλείδες κατά της απάτης, της κατάχρησης και της εκμετάλλευσης. Ή, ακόμα πιο απλά, εάν ήταν δίκαιο και βιώσιμο. Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν περισσότερο κρατικό έλεγχο. Αλλά στο άκουσμα και μόνο αυτού του όρου οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι παθαίνουν κρίση.

Γιατί; Επειδή λένε πως η ελεύθερη αγορά «αυτορυθμίζεται». Μόνο που δεν μπορεί. Είναι σαν να βάζεις δύο θανατοποινίτες σε ένα κλουβί να παλέψουν για την ελευθερία τους και να ελπίζεις ότι θα υπακούσουν στους κανόνες. Είναι ουτοπικό. Στην πραγματικότητα θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε κόλπο έχουν στη διάθεσή τους για να εξοντώσουν τον αντίπαλο, όσο βρώμικο και αν είναι αυτό.

Κατά τον ίδιο τρόπο, μια εταιρεία σε συνθήκες «ελεύθερου ανταγωνισμού» θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να αυξήσει το πλεονέκτημά της έναντι των ανταγωνιστών της. Δεν έχει σημασία εάν το τίμημα το πληρώσουν οι καταναλωτές και οι εργαζόμενοι, αρκεί να μην γίνει αυτό ποτέ αντιληπτό. Φθηνός εξοπλισμός και υλικά, φρικτές εργασιακές συνθήκες και πρακτικές, νομικές «τρύπες» και τεχνάσματα είναι κάποια από τα όπλα που χρησιμοποιούνται σε αυτόν τον πόλεμο.

Δεν ακολουθούν όλοι τέτοιες πρακτικές, αλλά όταν οι περισσότεροι «παίκτες» το κάνουν, τότε το πλεονέκτημα που κερδίζουν είτε θα αναγκάσει τους ανταγωνιστές να παίξουν το ίδιο παιχνίδι, είτε θα τους οδηγήσει εκτός αρένας.

Οι τράπεζες δεν αποτελούν εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Κάποτε θεωρούνταν ένας από τους βασικούς πυλώνες στήριξης οποιαδήποτε οικονομίας. Πλέον λειτουργούν απροκάλυπτα και ανοιχτά μόνο για το δικό τους κέρδος, ακόμα και όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον αναπτυξιακό ρόλο που οφείλουν να παίζουν.

Εάν μια πλούσια χώρα όπως η Ισλανδία μπορεί να καταστραφεί οικονομικά από τις τράπεζές της και μόνο, τότε είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Όλα αυτά συνέβησαν επειδή η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας «αγνόησαν» τις απίστευτα ανεύθυνες συναλλαγές μιας χούφτας ανθρώπων, οι οποίοι διοικούσαν τις τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας.

Ωστόσο, η πρώτη σκέψη για την αντιμετώπιση της «κρίσης» δεν ήταν να συλληφθούν οι υπεύθυνοι και να αποδοθούν ποινικές και πολιτικές ευθύνες, αλλά να δοθεί ο «λογαριασμός» στο λαό της Ισλανδίας, σαν να είχαν αυτοί οι άνθρωποι έστω και την ελάχιστη ευθύνη για αυτό το χάλι.

Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου αυτή τη στιγμή. Στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης ζητείται από τους πολίτες να επωμιστούν το κόστος της κακοδιαχείρισης από μέρους των τραπεζιτών και των διεφθαρμένων πολιτικών, ακόμα και από άλλες χώρες.

Η κρίση αυτή δε θα τελειώσει ποτέ, επειδή προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα, ενώ οι βασικές αιτίες παραμένουν ανέγγιχτες. Τα εισοδήματα των περισσοτέρων θα μειώνονται σταθερά ενώ θα υπάρχουν όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας. Εργασιακά δικαιώματα, τα οποία έχουν κατακτηθεί με αίμα, θα χαθούν.

Αυτό συμβαίνει τα τελευταία δυόμιση χρόνια στη χώρα μας. Αυτό εξηγεί την απότομη άνοδο του εθνικισμού και του νεοναζισμού. Αλλά αυτά που εμφανίζονται ως «αιτίες» είναι στην πραγματικότητα οι αφορμές. Η διαφθορά, η ανομία και η κακοδιαχείριση που θέριεψαν στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης γίνονται σήμερα προϊόν εκμετάλλευσης από τις «αγορές» και από τους εταίρους μας στην Ευρώπη, που βλέπουν μια εν δυνάμει πλούσια χώρα να τους παραδίδεται σε τιμή ευκαιρίας.

Όλοι εντός και εκτός ΕΕ γνωρίζουν και παραδέχονται ότι οι πολιτικές λιτότητας έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές. Αλλά η τρόικα επιμένει, διότι δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να σωθεί η Ελλάδα. Όσοι, δε, μιλούν για «πρόοδο» και «αποτελέσματα» ξεχνούν πολύ βολικά τα 1,2 εκ. ανέργων που θα αυξάνονται συνεχώς τα επόμενα χρόνια, αδιαφορούν για την ουσιαστική κατάρρευση του συστήματος ασφάλισης και υγείας και το χάος που επικρατεί στην παιδεία.

Αγνοούν επιδεικτικά το νέο κύμα μετανάστευσης των νεότερων ανθρώπων στο εξωτερικό. Εκμεταλλεύονται και τροφοδοτούν την ενίσχυση του ρατσισμού και του νεοναζισμού. Όσο ο κόσμος είναι διχασμένος και στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου αντί να διεκδικεί τα αυτονόητα, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα.

Η κρίση δε θα σταματήσει εδώ. Όταν πια εφαρμοστεί στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες του Νότου ο νέος εργασιακός Μεσαίωνας, οι πολυεθνικές θα μεταφέρουν εδώ τις μονάδες παραγωγής τους.

Και τότε θα χτυπήσει η «κρίση» την πόρτα και των πιο ανεπτυγμένων χωρών.

Ο πραγματικός φασισμός δεν είναι πια το ξυρισμένο κεφάλι και η σβάστικα. Ο σύγχρονος φασισμός είναι ευπρεπής, φορά κοστούμι και κρατάει tablet. Μπορεί να τον αποκαλούν «λιτότητα», «μεταρρύθμιση», «ελεύθερη αγορά», «οικονομικό εξορθολογισμό» ή όπως αλλιώς θέλουν. Εγώ τον αποκαλώ χρηματοφασισμό.

Η νύχτα της Κρουστάλλως

Απογοήτευση. Πίκρα. Θυμός. Πιστεύαμε πραγματικά, κάποιοι από εμάς τουλάχιστον, ότι ήμασταν ως λαός καλύτεροι από αυτό το χάλι. Όμως, έφθασαν λίγα μόλις χρόνια οικονομικής κρίσης για να διαλύσουν ανελέητα τις όποιες αυταπάτες μπορεί να τρέφαμε ως Έλληνες.

Ναι, είμαστε ανοργάνωτοι, της τελευταίας στιγμής, επιπόλαιοι, ενίοτε και ανεύθυνοι. Ναι, υπάρχει μεγάλη έλλειψη παιδείας και κοινού νου. Ναι, είμαστε συναισθηματικοί και παρορμητικοί και αφήνουμε συχνά το θυμικό μας να παίρνει τις αποφάσεις για μας.

Αυτά τα γνωρίζαμε πολύ καλά. Έτσι λανσαρίστηκε, εξάλλου, ο Νεοέλληνας στους ξένους: ως κινηματογραφικός Ζορμπάς που δε δίνει μία και το ρίχνει στο συρτάκι ό,τι και να γίνει.

Αυτό δείχναμε στους «ξενέρωτους» τους Άγγλους που έρχονται μαζικά στην Ελλάδα για να γίνουν λιώμα και στους «αχώνευτους» Γερμανούς που παρελαύνουν με το περίφημο σανδαλάκι και τη λευκή καλτσούλα σε ταβέρνες και παραλίες.

Και αφού μέσα στην ανέμελη ζορμπαδοσύνη μας αφήσαμε τα κλειδιά της χώρας στα χέρια προδοτών, καιροσκόπων ή απλά ηλιθίων (διαλέξτε εσείς όποιο προτιμάτε περισσότερο), τώρα που φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού ξαφνικά σταματήσαμε το συρτάκι.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Πάνω που είχαμε σηκώσει (κι άλλο) τα μανίκια και ετοιμαζόμασταν να δείξουμε στους κυβερνώντες ποια ακριβώς είναι η άποψή μας για τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια, κάποιος μας έδωσε ένα στειλιάρι και μας έδειξε έναν Πακιστανό στη γωνία.

«Αυτός φταίει». Και καθώς μείναμε αποσβολωμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, είδαμε άλλους ανέμελους πρώην ζορμπάδες να τον σαπίζουν στο ξύλο.

Στην αρχή πολλοί δεν το πίστευαν. Όταν έμπαιναν οι Χρυσαυγίτες δέκα-δέκα στον ηλεκτρικό βρίζοντας και δέρνοντας όποιον μαυριδερό έβρισκαν μπροστά τους, ορισμένοι το αμφισβητούσαν. «Δεν γίνονται αυτά», «ψέματα είναι». Τόσο σίγουροι ήμασταν.

Μετά άρχισαν τα μαχαιρώματα. Και πάλι ήταν «υπερβολές» και «μεμονωμένα περιστατικά». Παράλληλα, όμως, καταπίναμε αμάσητα τα αναρίθμητα δημοσιεύματα για ληστείες και βιασμούς από μετανάστες. Ακόμα και όταν αποκαλυπτόταν ότι επρόκειτο για περιστατικά είτε εντελώς φανταστικά, είτε διετίας και πάνω.

Δε λέω ότι δε γίνονται εγκλήματα. Πώς να μη γίνονται όταν το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος έχει αφήσει επί δύο δεκαετίες να στοιβαχτούν στην Ελλάδα τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Οι απόλυτοι αριθμοί, όμως, δεν αμφισβητούνται. Τα εγκλήματα εγχώριας «παραγωγής» παραμένουν περισσότερα από εκείνα των μεταναστών.

Αλλά δεν ακούμε, ούτε διαβάζουμε πια για αυτά.

Δε λέω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει και είναι κοινωνικό, οικονομικό και ανθρωπιστικό. Αλλά δεν είναι το μόνο. Δεν είναι καν το κυριότερο, όπως θέλει απεγνωσμένα να μας πείσει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Γιατί εκτός από κατευθυνόμενο ανθρωπάκι, ο κ. Δένδιας είναι και ανιστόρητος. Θα ήθελα να τον πληροφορήσω, λοιπόν, ότι η κάθοδος των Δωριέων (με την οποία παραλληλίζει την εισβολή των μεταναστών), όχι μόνο δεν κατέστρεψε την Ελλάδα, αλλά γέννησε την αρχαία Σπάρτη, η οποία στη συνέχεια έσωσε τον ελληνισμό από τους Πέρσες. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο σημείο να συγκεντρώνονται μπουλούκια Χρυσαυγιτών και να σπάνε πάγκους μικροπωλητών σε πανηγύρια. Χωρίς αντίδραση και χωρίς να επεμβαίνει ο νόμος. Γιατί, ως γνωστόν, οι παράνομοι μικροπωλητές καταστρέφουν την ελληνική οικονομία με τα εκατομμύρια μαύρων Ευρώ που διακινούν.

Ρίξτε μια ματιά στο λήμμα της Βικιπαίδειας για τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη ναζιστική Γερμανία και πείτε μου με το χέρι στην καρδιά ότι δε σας ανησυχεί καθόλου αυτό που βλέπετε να γίνεται εδώ σήμερα.

‘Όχι ότι κινδυνεύει ο κόσμος από την άνοδο του Μιχαλολιάκου και της παρέας του. Εδώ δε μπορούμε να κυβερνήσουμε το σπίτι μας, όχι να κατακτήσουμε την υφήλιο. Κινδυνεύει, όμως, η ίδια η Ελλάδα.

Κινδυνεύει να βρεθεί στο περιθώριο όχι πια μόνο ως χώρα τεμπέληδων, αλλά και ως χώρα ρατσιστών όπου δεν υπάρχει νόμος και όπου τίποτα δε λειτουργεί. Ιδανικός τόπος για διακοπές, δε νομίζετε;

Έτσι θα ξυπνήσουμε μια μέρα σε μια χώρα τριτοκοσμική όπου, όπως είναι επόμενο, οι γνήσιοι ιθαγενείς πληρώνονται ψίχουλα για να εργάζονται έξι μέρες την εβδομάδα επί 13 ώρες. Και ψοφάνε σωρηδόν στα νοσοκομεία επειδή δεν έχουν φάρμακα. Αλλά μετανάστες δε θα έχουμε πια.

Πιστέψαμε ότι οι Έλληνες δε θα έπεφταν τόσο χαμηλά, ότι είμαστε ένα είδος φωτισμένης ράτσας που δεν υποκύπτει στην τυφλή βία. Λάθος. Ο κανόνας που θέλει την άνοδο του φασισμού σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική και κοινωνική κρίση δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για τους Ζορμπάδες.

Αλλά εγώ θα σας πω να πάνε στα κομμάτια και οι μετανάστες, αν το θέλετε έτσι. Ας μιλήσουμε για μας, τους «καθαρόαιμους» Έλληνες, μόνο για το δικό μας το τομάρι. Έχετε σκεφθεί ποτέ ποιον εξυπηρέτησε πραγματικά η άνοδος της Χρυσής Αυγής;

Με την εμφάνιση των φασιστών στο προσκήνιο το σύστημα απλά και αποτελεσματικά έστρεψε την δικαιολογημένη οργή του κόσμου προς τα πιο εύκολα θύματα.

Παράλληλα, όσοι δεν τσίμπησαν το δόλωμα ασχολούνται με την ίδια τη Χρυσή Αυγή, αντί να αντιδρούν κατά της άθλιας κυβέρνησης που απλά συνεχίζει το καταστροφικό έργο των προηγουμένων.

Είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, οι φασίστες αποτελούν ένα εξαιρετικό πιόνι στα χέρια του ίδιου σάπιου συστήματος που συνεχίζει ανενόχλητο να αναπαράγεται, ενώ ετοιμάζεται να περάσει τα πλέον αντιδημοκρατικά μέτρα που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος μετά την Κατοχή.

Και μετά μας φταίνε μόνο οι Γερμανοί.

Μουσικό Διάλειμμα #23

Συνεχίστε να αποστρέφετε το βλέμμα…